ÞEGAR DAGAR ALDREI DAGAR ALDREI
Alltaf springa þau
á veturna
handarbökin
ekki í loft upp heldur eftir rásum
Skurðir kvíslast
skinn flagnar
eins og í mótmælaskyni:
nú er nóg komið
Sprungur
í uppurinni uppsprettu
mósaíkmynd
fúgan milli flísanna er rauð
Rauðir skipaskurðir:
gluggar inn í annan heim
innanverðan heiminn
Hún ber smyrsl á öll þessi ósköp
eins og til að sparsla í gamlar holur
sem hún boraði ekki sjálf
ekki ein í það minnsta
en hér alltaf svo kalt og smyrslið
bara frýs
eins og hvað annað
Hér er auðvelt að gleyma
að sólin sé alvöru himintungl
En alltaf finnst fólk
sem er of latt
til að bera inn ljósin hundraðþúsund
sem það strengdi í trén
fléttaði um svalirnar
um handriðin og húnana
Fólkið er þreytt
Því hanga þau þarna enn
sindrandi
tær
Umsögn dómnefndar
Ljóðið bregður upp næmri mynd af samofnum veruleika líkama, umhverfis og andlegs ástands í kuldanum og myrkrinu þegar veturinn virðist aldrei ætla að taka enda. Fúga milli flísa er rauð líkt og þornuð sár sem borið er smyrsl á til að verjast veðráttu og þaðan er leitað farvega inn á við.
Þetta er saga manneskju sem lifir í landi þar sem náttúruöflin leggja línurnar, sett fram í vel útfærðri sneiðmynd af íslensku skammdegi. En einnig er kafað dýpra, smyrslið verður að heiðarlegri tilraun til að koma ljóðmælandanum til bjargar í skurðum hversdagsins. Þótt sjái ekki til sólar veita jólaseríur sem ekki hafa verið teknar niður einhverja von, tær ljós sindra þótt aldrei virðist ætla að daga.
Höfundur fléttar saman mismunandi aðstæður í heilsteypta sögn þar sem myrkur og ljós raðast saman og mynda streng milli hins ytra og innra heims. Tóninn er tilgerðalaus og hreinskilinn, skýr og sterkur og grípur lesandann um leið í beittum og hrífandi samsetningum.
BRYNJA HJÁLMSDÓTTIR 